Εκείνη τη μέρα ο ήλιος δε βγήκε. Όμως για να μάθετε την αιτία πρέπει να γυρίσουμε μια εβδομάδα πριν. Λοιπόν… Την περασμένη βδομάδα έκανε πάρα πολλή ζέστη και εκείνη τη Δευτέρα περίμεναν τουλάχιστον 40 βαθμούς. Ο Γιάννης καθόταν στο μπαλκόνι του σπιτιού του και ονειρευόταν να πάει στο μέρος, όπου μένει ο ήλιος και να του ζητήσει να μην καίει τόσο πολύ, γιατί αυτός είχε φυτέψει στο μπαλκόνι του ένα λουλούδι που δεν άντεχε τη ζέστη και μπορούσε να μαραθεί.
Στα βουνά ήταν μεγάλη φωτιά. Λόγω του καπνού ο ήλιος έμοιαζε με κόκκινη σφαίρα. Άνθρωποι, φυτά και ζώα χρειάζονταν βροχή και δροσιά. Έμοιαζε με καταστροφή. Σαν τη μεγάλη καταστροφή της Πομπηίας. Το αγόρι σκέφτηκε ότι τώρα θα ξεσπούσε ο μεγάλος θυμός των θεών. Ο κόσμος δε θα υπήρχε πια! Είπε με χαμηλή φωνή: «Το τέλος του πολιτισμού»!
Όμως δε μπορούσε να κάθεται μη κάνοντας τίποτα, γιατί αγαπούσε πολύ το λουλούδι του. Ο Γιάννης ήταν γενναίος και ήθελε να το σώσει. Αισθάνθηκε κάτι ηρωικό στην ψυχή του και θυμήθηκε την ιστορία του παππού του για το παλιό μεγάλο ρολόι που βρίσκεται στα Γιάννενα. Η ιστορία ήταν ως εξής: Το ρολόι ονομαζόταν Η καρδιά του ήλιου και μπορούσε να σταματήσει τον ήλιο. Το αγόρι αποφάσισε να το βρει. Λοιπόν… πού ακριβώς είναι το ρολόι;
Χρειάστηκε πολύ καιρό να το βρει αλλά σε μια βδομάδα το κατάφερε. «Α! Το βρήκα τελικά», είπε με ενθουσιασμό. Το ρολόι ήταν τόσο παλιό και είχε ιστούς αράχνης παντού, που του φάνηκε σαν αληθινός θησαυρός. «Αν εγώ σταματήσω την καρδιά του ήλιου, τότε θα νικήσει η νύχτα και ο κόσμος θα σωθεί», σκέφτηκε το παιδί.
Ο Γιάννης πήρε το ρολόι και το σταμάτησε. Ο ήλιος έμεινε σταματημένος πίσω από τα βουνά για μια ολόκληρη μέρα, ενώ το φεγγάρι ήταν ψηλά. Ο Γιάννης ανακουφίστηκε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου